Dworzec Letni

Obiekty użyteczności publicznej
Prywatny, luksusowy dworzec kolejowy wzniesiony specjalnie dla cesarza Wilhelma II z myślą o wizytach w Poznaniu niemieckiej rodziny panującej. Powstanie dworca cesarskiego w Poznaniu związane było z przekształcaniem go w miasto-rezydencję niemieckiej głowy państwa i podniesieniem miasta do rangi jednej ze stolic cesarskich Rzeszy. Stanowi jeden z budynków stacji Poznań Główny.

Ostatecznie cesarz na dworcu pojawił się tylko raz, a w historii Wielkopolski Dworzec Letni zapisał się przyjazdem innej osobistości. W grudniu 1918 r. na dworzec wjechał pociąg z Ignacym Paderewskim. Dzień później wybuchło Powstanie Wielkopolskie.


W okresie międzywojennym odchodziły stąd pociągi w kierunku popularnych poznańskich letnisk (stąd też nazwa Dworca): Puszczykowa, Promna i Osowej Góry. Po II wojnie znaczenie dworca zmalało, a budynek podupadł.

Po rocznym remoncie w 2011 r. Dworzec Letni otwarto ponownie. Za 6,5 mln zł odtworzono pierwotną formę dachu, przywrócono detale architektoniczne i odrestaurowano zadaszony peron.

We wnętrzu Dworca wrażenie robi drewniana boazeria i okazały żyrandol w poczekalni, który jest oryginalnym elementem wyposażenia salonu cesarskiego. Na dworcu odnaleźć można też kilka innych elementów pochodzących z czasów cesarskich: skrzydło dębowych drzwi i kilkanaście znalezionych pod asfaltem kostek brukowych, które dawniej pokrywały cały peron.

Inwestor: Polskie Linie Kolejowe

Lokalizacja: ul. Dworcowa, Poznań

Funkcja: Użyteczności publicznej, Dworzec

Projekt: WXCA

Zakres prac: Nadzór inwestorski

Data realizacji: 2012

Ludzie projektu

Mikołaj Jankowski

Bartosz Kaczmarek