Hotel w Indonezji

Ze względu na brak bezpośrednich odniesień do lokalnej architektury, proces projektowy poprzedzono szeroko zakrojoną analizą architektury wernakularnej regionu Morza Południowochińskiego. Szczególną uwagę poświęcono przykładom z Malezji i Sumatry, gdzie na początku XX wieku rozwinęły się zaawansowane formy drewnianego budownictwa, dostosowane do klimatu równikowego. Inspiracje czerpano m.in. z tradycji budowlanych Bataków, Torajów oraz typologii takich jak Rumah Adat czy Malay House.

Charakterystycznym elementem tych realizacji jest wyniesienie budynków na konstrukcji słupowej powyżej poziomu terenu – rozwiązanie chroniące przed zalewaniem w okresach monsunowych, umożliwiające lokalizację na terenach podmokłych oraz ograniczające dostęp insektów do wnętrz. Motyw ten zaadaptowano w projekcie, nadając mu współczesny wymiar – przestrzeń dzienna została ukształtowana jako półotwarta strefa pomiędzy ażurową strukturą słupową, z minimalnym udziałem przegród pionowych. Duże, przesuwne i składane przeszklenia umożliwiają pełne otwarcie wnętrza na otaczający krajobraz, co pozwala na przenikanie się architektury z naturą.

Istotnym elementem formalnym stały się również rozbudowane dachy o wysuniętych okapach i kalenicach wykraczających poza obrys ścian szczytowych. Rozwiązanie to, zaczerpnięte z tradycyjnej architektury Indonezji, pełni zarówno funkcję estetyczną, jak i użytkową – chroni wnętrza przed intensywnymi opadami monsunowymi oraz ogranicza nagrzewanie się przeszkleń pod wpływem silnego, równikowego słońca. W warstwie materiałowej zastosowano lokalne surowce – egzotyczne drewno o wysokiej odporności na wilgoć i temperaturę oraz kamień wulkaniczny. Takie zestawienie materiałów nie tylko wpisuje się w kontekst miejsca, ale również zapewnia trwałość i spójność estetyczną z otaczającym krajobrazem.