Stara Papiernia w Poznaniu

Jednym z kluczowych założeń projektowych było stworzenie nadbudowy, wynikające z potrzeby uzyskania dodatkowej powierzchni użytkowej, co z kolei wiązało się z wdrożeniem dodatkowych rozwiązań konstrukcyjnych. Zmiana rozkładu obciążeń wymusiła wzmocnienie fundamentów. W tym celu podjęto decyzję o wykonaniu palowania całego obiektu. Ze względu na nienośne grunty, posadzkę w piwnicy wykonano jako płytę żelbetową zawieszoną na ścianach. Pozwoliło to na wykonanie sztywnej posadzki przystosowanej pod duże obciążenia, a także odcięcie się od wód gruntowych poprzez zastosowanie betonów wodoszczelnych.

Drugim etapem realizacji były rozbiórki elementów wtórnych. Prace rozpoczęto od demontażu dachu, a następnie sukcesywnie usuwano wszystkie wtórne przemurowania, nadlewki stropowe oraz dwie klatki schodowe – zarówno ściany, jak i biegi schodów. Proces rozbiórek, choć starannie zaplanowany, wiązał się z dużym ryzykiem. Jednym z największych wyzwań było zachowanie historycznych słupów żeliwnych – unikalnych elementów konstrukcyjnych, które obecnie można podziwiać na drugim piętrze budynku. Ich pozostawienie wymagało nie tylko odpowiedniego zabezpieczenia na czas prac, ale również wkomponowania w przyszłą strukturę.

Ze względu na wiek budynku i charakter zastosowanych dawniej technologii, pierwotne stropy nie były wykonane w jednej płaszczyźnie. Ich nieregularność wymagała uzupełnień. Zastosowano pianobeton – materiał lekki, a zarazem stabilny, który umożliwił wyrównanie poziomów bez nadmiernego obciążania konstrukcji.

Wszystkie prace, od piwnicy aż po ostatnią kondygnację, prowadzone były w warunkach otwartego obiektu – bez dachu, który mógłby chronić przestrzeń roboczą przed warunkami atmosferycznymi. Realizacja była więc szczególnie narażona na zmienne i często niesprzyjające warunki pogodowe. Wymagało to od zespołu ogromnej elastyczności i szybkiego reagowania na pojawiające się trudności.

Finalnym etapem była budowa nowej kondygnacji – nadbudowy, której forma wpisuje się w istniejącą bryłę budynku, a jednocześnie daje dodatkową przestrzeń użytkową. Jej forma została zatwierdzona przez Miejskiego Konserwatora Zabytków po analizie kilku wariantów. Nowa część budynku została wykończona płytami włókno-cementowymi w kolorze dopasowanym do reszty elewacji. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów rewitalizowanej fabryki pozostał charakterystyczny komin. Choć obecnie nie pełni żadnej funkcji użytkowej, został objęty pełną renowacją – jako świadek historii.

Dzięki świadomej rewitalizacji i zastosowaniu nowoczesnych rozwiązań w zabytkowej przestrzeni, dawna fabryka papieru zyskała nowe życie, jednocześnie zachowując swój unikalny charakter i industrialny design. Kolejne etapy inwestycji będą stanowić naturalne rozwinięcie tej koncepcji, łącząc tradycję z nowoczesnością. Projekt zakłada możliwość dalszej rozbudowy obiektu – przygotowano otwory drzwiowe, które obecnie są zamurowane, lecz mogą zostać łatwo odtworzone w przyszłości.